نقل از وبلاگ به راه روح الله با اندک تصرفی!

رحمی به قلبمان کن و بالی بده که ما¹

شاهین که نیست او، که جغدی یهودی است

زین پس جنازه ایست که فعلا عمودی است

گوساله ایست که دمیده در آن یهود

موسی رسیده، زمکرش بُوَد چه سود؟

لعنت به او، به صدا و به فکر او

لعنت به جمله ی اجزای شعر او

این عقده ها هنوز، ز شمشیر حیدر است

این عقده هایِ اُحد و بدر و خیبر است

جانم کم است که فدای نقی شود

عمرم چه غم که به پای تقی شود

تِسع و عَشَر ستاره ز یک کهکشانِ نور

خاری شده به چشم عنودانِ دیده کور

دستم رها نمی کند امّا دگر قلم

تا شعرِ مرگِ جغدِ یهودی زند رقم

دوستان در صورت تمایل برای مقابله با هجمه ی که علیه این دو امام مظلوم به پا شده، این شعر رو در وبلاگتون قرار بدید، بدون ذکر نامی از این وبلاگ.(من هم کپی پیست کردم.)

جمعی از فعالان فرهنگی، رسانه‌ای و مذهبی کشور در پی هتک حرمت ساحت امام هادی(ع) و امام زمان(عج) توسط یک خواننده موهن، در نامه‌ای به مراجع تقلید خواستار بررسی حکم ارتداد وی شدند.

سلام آقا جان، روزها، ساعت ها و ثانیه ها همه، متعلق به شماست. ما فقط به عاریت گرفته ایم از شما این چند سال عمرمان را. اما روزهای خاصی است مزین به نامتان؛ تا شاید باشیم به یادتان.

آقاجان، امروز، جمعه، نیز از همان روزهای خاص است. و میلاد مادرتان، مادر تمام بشریت، سرچشمه ی کوثر، فلسفه ی آفرینش، میلاد تمام خوبی های جهان را سزاست، که پیش از همه به شما تبریک بگوییم.

خستگی اگر جان داشت؛ از تو، مادرم، جانش به لب می رسید.

خستگی هایت را اگر اضافه نکنم، نخواهم کاست. ببخش که در این نامعادله، سنگینی بار، همیشه بر دوش توست. ببخش که جهت نامساوی را برعکس نکرده ام هنوز.

ببخش که تو برایم مأمن آرامش هستی و موجب آسودگی، اما من، برای تو، تنها مایه ی عذاب.

باز هم روزی رسید که روز توست. و آمده ام به سویت باز هم با عذر تقصیر. تا باز هم کرامتت شامل حالم شود. باز هم عطوفتت را لمس کنم.

مادر، هنوز هم نرمی دستانت و رنگ نگاه مهربانت، آرامش بخش ترین هایند برایم. می بالم به خودم و شاکرم خدا را که هنوز دارم تو را. ای برازنده ترین دارایی ام.

روزت مبارک. اصلاً همه روز زندگی، باید که روز تو باشد. همه روزت مبارک.

برای شادی روح مادرانی که به مهمانی آسمان ها دعوت شده اند، فاتحه ای بخوانیم.

سلام آقا دلم زیاد گرفته است بی مقدمه با شما درددل می کنم:

در پارک، سخت مشغول درس خواندنی که کسی می گوید:

پلاس رو نگاه می کردم که به این جمله برخوردم. از این نوع نگاه نویسندش، خیلی لذت بردم. امیدوارم شما هم مث حقیر، لذت ببرید:

خ م ی ن ی درخمینی و خامنه ای مشترک است؛ یعنی من هر وقت می نویسم خامنه ای در دل خود خمینی هم دارد.اما خامنه ای یک «الف» و یک «ها» از خمینی بیشتر دارد که روی هم می شود «آه»... و ما اجازه نمی دهیم آه حضرت ماه گره بخورد بر سینه چاه.

فقط دو روز به پایان این حماسه ی هنوز ناتمام، باقی مانده است.

خودم را اما جای خودمان که می گذارم؛ شور و نشاط می شود همه دنیایم؛ تاروپودم را گویی با هیجان ساختن حماسه ای دیگر ساخته باشند؛ هیجانی که پای برگه اش را

البته، درایت عقل، امضا نموده است.

نگران تشتت حرف ها هستم اما نه آنسان که اضطرابش، شیرینی این شور پرشعور را برایم به تلخی بکشاند.

حرف ها، که همیشه به شاخه های درخت می مانند؛ هرسشان که می کنی، آنچه هنوز بر جای می ماند، گفتمان انقلاب است. حتی به لطف با بصیرتان جامعه، گفتمان ها دارد عمیق تر هم می شود. این دغدغه ها بی اختیار زمزمه ی لبم می کند این نوا را که:

به لطف تو هنوز این دل ها جمارانی است
علم بر روی دوش میر خراسانی است



انشاالله در روز جمعه، همه مان، موافق و مخالف هر فرد و هر حزبی که باشیم؛ می رویم تا به ولایت، به اعتلای اسلام و به عزت ایران رأی دهیم.
می رویم تا ثابت کنیم ما برای سرنوشت میهنمان، همانقدر اندیشناکیم که برای سعادت خودمان. که این دو مهم، از همدیگر تفکیک ناپذیرند.